Dziennik kawowy to zbiór felietonów, które powstawały na przestrzeni wielu lat i były publikowane na stronie internetowej. W 2005 roku ujrzały światło dziennie w formie drukowanej na prawdziwym papierze i z okładką. To bardzo ciekawa i fascynująca podróż, podczas której mamy okazję poznać wierzenia i praktyki Kolumbijczyków, ich stosunek do religii, krajobrazy, które oglądają codziennie, problemy z jakimi się zmagają. Wszystko w ciekawej i bardzo przystępnej formie. No bo tak na przykład... my narzekamy, że czasem ciężko się dostać do autobusu lub tramwaju... a tam? Nigdy nie wiadomo, o której przyjedzie autobus, czy się dostaniemy do środka. Trzema machać pięknie swoją ręką, żeby pojazd się zatrzymał.
Albo przestępczość, o której wszyscy słyszymy i wiemy. Dzieci, które musza pracować jako zabójcy. Przemyt narkotyków. Oczywiście to wszystko jest. Przestępczość jest wszędzie i nie można o niej zapomnieć. Jest tez i bieda. W Kolumbii społeczność podzielona jest na 7 estratos, czyli warstw społecznych. Aż trzy z nich cierpi z powodu słodu, biedy i nie mają co liczyć na jakąkolwiek pomoc społeczną.
Ale mamy tez bardzo pozytywne aspekty. Festiwale i festyny na Boże Narodzenie i Sylwestra, spadające gwiazdy, cudownie pachnącą kolumbijską kawę (która towarzyszy Kolumbijczykom w chwilach miłości lub rozczarowaniu, radości lub bólu, przyjaźni lub samotności - str. 49 - i z tego powodu chętnie bym się tam przeprowadziła), regionalne przekąski, przesympatycznych ludzi, uśmiechniętych, optymistycznych i dalekich od pracoholizmu. Czegoś więcej potrzeba człowiekowi do szczęścia, jeśli nie widoku nienaruszonej przez cywilizację przyrody, kolorowego hamaka i filiżanki gorącej kawy? (Dziennik kawowy, Ewa Kulak, str. 66)
Ewa Kulak
Dziennik Kawowy. Notatki z podróży po Kolumbii.
Poemia Editores
142 strony ( wersja polska + wersja hiszpańska)
Przeczytałam i bardzo mi się podobała. Przy okazji poproszę Ewę o autograf, bo niestety nie miałam okazji. Książka została mi przyniesiona do domu, a ewa w tym czasie była w Kolumbii, ale myślę, że uda mi się kiedyś uzyskać autograf.
OdpowiedzUsuń na zawszeO jakiej innej książce Ewy wspominasz na początku posta?
Źle się wyraziłam... chodziło mi o to, że już drugi raz czytam Dziennik Kawowy:) Mam nadzieję,, że uda się Tobie kiedyś poznać Ewę i zdobyć autograf! Mnie się udało - przemiła osoba:)
OdpowiedzUsuń na zawszeJa znam Ewę- chodziła ze mną do szkoły, tylko autografu nie mam :)
OdpowiedzUsuń na zawszeKsiążkę czytałam i bardzo mi się podobała, zwłaszcza interesująca był rozdział: Nasa Yuwe i język polski - zbieg okoliczność? o Indiance ze społeczności Nasa dla, której fonetyka naszego ojczystego języka brzmiała jak jej własny język.
OdpowiedzUsuń na zawszePrzeczytajcie. Warto :-)
Ja byłam na spotkaniu z Ewą Kulak i udało mi się zdobyć autograf :-)
tereska
Wasze słowa zachęcają di przeczytania - pewnie po nią sięgnę :-)
OdpowiedzUsuń na zawsze